Radio Yokohama

th yokohama Radio Yokohama„Radio Yokohama”, czwarta książka Marcina Bruczkowskiego, autora trzech bestsellerów, w tym kultowej „Bezsenności w Tokio”, to unikalna powieść na dwa głosy – żeński i męski. Dramatyczne wydarzenia z życia japońskiej rozgłośni radiowej widziane są bowiem oczami dwojga bohaterów: Martina – Polaka, 39-letniego realizatora nagrań, i Amandy – młodej piosenkarki z Malezji. 



 

 czytaj dalej ↓ {mosgoogle}

 

Para narratorów różnej płci obserwuje więc te same zjawiska, a jednak widzi co innego…

yokohama Radio YokohamaAby zapewnić realizm psychologiczny i językowy tego dwugłosu, Marcin Bruczkowski zaprosił do współpracy Monikę Borek – polską autorkę mieszkającą na Dalekim Wschodzie. Stworzyła ona postać Amandy i napisała większość jej kwestii. Zabieg ten dał znakomite rezultaty: książka w sposób naturalny i plastyczny pokazuje istotę innego postrzegania świata przez mężczyznę i kobietę, subtelne, ale realistyczne różnice w ich myśleniu i komunikowaniu się z otoczeniem.

Jak wszystkie książki Bruczkowskiego, „Radio Yokohama” jest napisana niezwykle dynamicznym językiem, dominuje w niej żywy, dowcipny dialog. Bruczkowski nigdy nie opisuje, tylko skłania czytelnika do aktywnego uczestnictwa w wartkiej akcji, do doświadczania codziennego życia w rozgłośni Radia Yokohama – życia fascynującego i zaskakującego, a przy tym bardzo japońskiego, opartego na autentycznych doświadczeniach i przygodach autora, który sam spędził w Japonii dziesięć lat, pracując tam m.in. w rozgłośni radiowej jako realizator dźwięku.

Ta powieść, obok warstwy lekkiej, łatwej i przyjemnej, błyszczącej znakomitym humorem językowym i sytuacyjnym, ma też warstwę głębszą, skłaniającą do zastanowienia się, jak i dlaczego ludzie się nie słuchają. Jest to bowiem przede wszystkim książka o tym, dlaczego się nie rozumiemy – o różnicach głębszych nawet, niż tylko te oczywiste – płciowe czy kulturowe. To również frapująca opowieść o procesie izolowania się od społeczeństwa grupy ludzi, którzy budują sobie zamknięty świat wewnątrz murów niesamowitego budynku, tworząc swoisty mikrokosmos, w którym – jak w teatrze absurdu – oglądamy różne zjawiska naszego świata niejako w krzywym zwierciadle.

Autor konstruuje sceny i wątki powieści, mając świetne wyczucie ich wartości teatralnej. Buduje niezwykle barwne i przemawiające do wyobraźni czytelnika obrazy pełne zaskakujących odniesień kulturowych (od scen z kultowego kabaretu Dudek po malarstwo Matejki). Celnie używa symbolu – swoistą klamrę książki stanowi krokodyl, zwierzę o wielkiej paszczy, ale małych uszkach, symbol Radia Yokohama i skupionej wokół niego grupki ludzi, którzy mają wyraźny problem ze słuchaniem innych… (a czasem i siebie samych).

Dlatego nową książkę Bruczkowskiego nie tyle się czyta, co przeżywa, wizualizuje, podświadomie inscenizuje, bierze w niej udział. W rezultacie powieść aż prosi się o ekranizację, teatralizację albo… słuchowisko radiowe.

Misternie skonstruowana sieć wątków zbiega się w zaskakującym i dającym wiele do myślenia zakończeniu, które stanowi punkt kulminacyjny powieści. I dopiero po skończeniu tej zapierającej dech w piersiach podróży przez zagmatwane korytarze i korytarzyki Radia Yokohama zdajemy sobie sprawę, że raz po raz wybuchając śmiechem, przeżyliśmy coś niezwykłego i wzbogacającego. Że oto mamy przed sobą wartościową książkę traktującą o kondycji ludzkiej, wzlotach, upadkach, momentach kryzysu i metamorfozy, o odkrywaniu siebie i nie zawsze udanych próbach otwarcia się na drugiego człowieka.

Bruczkowski znowu zaskakuje. Nie stracił nic ze świeżości, dynamiki i lekkości pióra „Bezsenności w Tokio”, ale zyskał dojrzałość artystyczną i warsztatową, która zaowocowała porcją prawdziwie znakomitej literatury.

 

Uwaga: kupując tą książkę warto pamiętać, iż autorzy przeznaczyli część honorarium na rzecz hospicjum lubelskiego.

 

Marcin Bruczkowski (znany także jako Gajdzin) – ur. 5 marca 1965 r. w Warszawie. W latach 1983-1986 studiował anglistykę na Uniwersytecie Warszawskim (a kontrabas w średniej szkole muzycznej na ul. Miodowej), po czym wyjechał na studia kulturoznawcze do Tokio. Miał wrócić po roku, tymczasem spędził w Japonii dziesięć lat; jak twierdzi – z powodu przeciągającego się projektu spróbowania wszystkich lokalnych odmian sake. W nieogrzanych japońskich mieszkankach zmarzł tak bardzo, że postanowił przenieść się na równik i kolejne pięć lat mieszkał w Singapurze. Pracował jako informatyk, nauczyciel, tłumacz, realizator dźwięku, projektant graficzny i perkusista.
W 2001 roku wrócił do Warszawy, gdzie mieszka z żoną Kit Fui i synem Alexandrem. W roku 2004 napisał pierwszą powieść: „Bezsenność w Tokio”, opartą na swoich przygodach w Japonii. Książka stała się bestsellerem, a autor przystąpił do wydawania kolejnych: „Singapur, czwarta rano” – o muzyce i losach muzyków bluesowo-rockowych w Singapurze; „Zagubieni w Tokio” – o tajemniczym zaginięciu pewnego Japończyka oraz (do spółki z Moniką Borek) „Radio Yokohama” – o przygodach grupy ekscentryków, Japończyków i cudzoziemców, zamkniętych w murach małej rozgłośni radiowej i studia nagrań. Marcin Bruczkowski jest członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Prowadzi stały, aktywny dialog z czytelnikami – odpisuje na wszystkie maile wysyłane z jego strony internetowej, nieraz konsultuje się z nimi w sprawach projektów przyszłych książek.
O sobie mówi:
Na co dzień zajmuję się zarządzaniem projektami informatycznymi rano, pisaniem książek wieczorem oraz graniem na perkusji w nocy. A w ramach odtrutki na rzeczywistość uprawiam wspinaczkę skałkową. Kocham muzykę, koty, góry, elektronikę, narty, radio, kuchnię włoską i hinduską, samochody, gwiazdy, tropiki, wino, kolor żółty, literaturę SF i kąpiele. Więcej o mnie można przeczytać (i obejrzeć – w galerii „Za Kulisami”) na stronie: www.marcin.bruczkowski.com

Monika Borek (znana także jako Crazy Ang-Moh) – ur. w 1979 w Polsce, gdzie spędziła dzieciństwo i pierwszą młodość, wspinając się w Jurze, Gorcach i Tatrach, a w przerwach studiując pedagogikę na Uniwersytecie Jagiellońskim. Po ukończeniu studiów przez cztery lata z zapałem wypróbowywała zdobytą tam wiedzę na dzieciach w podwarszawskim przedszkolu Montessori. Następnie z miłości do gór wysokich, śniegu oraz wspinaczki przeniosła się na… małą, płaską, tropikalną wyspę w pobliżu równika, gdzie do dnia dzisiejszego z normalnych ludzi robi montessorian. W wolnych chwilach nurkuje, gra na perkusji (można ją regularnie spotkać na jam-sesjach w kultowym, singapurskim pubie muzycznym Crazy Elephant) oraz wspina się na wszystko, co wystaje ponad powierzchnię w/w płaskiej, tropikalnej wyspy. No i pisze książki. Chociaż jakim cudem znajduje na to czas, ona sama nie rozumie. Więcej o Monice można przeczytać (i obejrzeć) na www.radioyokohama.net , stronie jej pomysłu i autorstwa, której jest webmasterką.

 

dodajdo.com

Tags: , , , , , , , , , , , , , ,

Dodaj komentarz

Stretch Marks Removal
Best Eye Cream
Stretch Mark Cream
Dark Circles Under Eyes
how to get rid of dandruff
Skin Id Reviews
Does Murad Work
how to ask a girl out
how to get a girl to like you
Does Proactiv Work
How To Get Rid Of Stretch Marks
How to Get Rid of Acne Scars
how to get rid of flakes
How To Talk To Girls
How To Impress A Girl
How To Get Rid Of Stretch Marks
How to Get Rid of Acne Scars
how to get rid of flakes
How To Talk To Girls
How To Impress A Girl
Stretch Mark Removal Cream
Best Under Eye Cream
Stretch Marks Cream
Dark Circles Under Eyes Men
how to get rid of flakes
SkinId Reviews

Murad Reviews


how to ask a girl out
how to get a girl to like you
Does Proactive Really Work
Stretch Mark Removal Cream
Best Under Eye Cream
Stretch Marks Cream
Dark Circles Under Eyes Men
how to get rid of flakes
SkinId Reviews

Murad Reviews


how to ask a girl out
how to get a girl to like you
Does Proactive Really Work
Stretch Mark Removal Cream
Best Under Eye Cream
Stretch Marks Cream
Dark Circles Under Eyes Men
how to get rid of flakes
SkinId Reviews

Murad Reviews


how to ask a girl out
how to get a girl to like you
Does Proactive Really Work